شهرمن گراش/ گذشته و حال

شهرمن گراش/ گذشته و حال

یادداشت‌هایی به مناسبت دهه مبارک فجر

✍️دکتر محمد هاشم درویشی

گذشته گراش :

🔹در سال ۵۷ گراش شهری بود با قریب ۱۲ هزار نفر جمعیت که تنها ارگان دولتی که در خود داشت «شهرداری» بود و «ژاندارمری»، آنها هم از خود ساختمان نداشتند در ساختمان های اجاره‌ای با نفراتی اندک در حال فعالیت .
🔸درمانگاهی هم بود که از درمان درمانده بود و در طول سال چند ماهی یک پزشک عمومی آن هم عموماً هندی یا پاکستانی یا بنگالی بود با ساختمانی خیرساز.
▫️شهر سوت و کور بدون فعالیتی چشمگیر و کسب و کاری اندک. نه مهاجرتی به شهر بود و نه کسی با نامش آشنا.همه فعالیت‌ها در روشنای روز بود که شب تنها چند ساعتی با کارخانه سهامی برق خانه‌ها را روشن می کرد و از برق و روشنایی کوچه‌ها خبری نبود.
🔹شهر بهره‌اش از آموزش چند مدرسه بود که آن هم به لطف خیرین سرپا شده بود. معلمانش نیز از اطراف می‌آمدند.
نه بوستانی بود نه تفرجگاهی و نه وسایلی که کودکان خود را با آن سرگرم کنند و نه ورزشگاهی که جوانان با آن اوقات خود را سپری نمایند.
🔸 آب اهالی از برکه‌هایی بود که از قدیم به یادگار مانده بود در آن اواخر نیز چند حلقه چاه آب بود که آن هم به صورت سهامی توسط مردم شهر هزینه و حفاری شده بود .
▫️از بهداشت خبری نبود نه پزشکی نه داروخانه‌ای نه دارویی و نه درمانی.
🔹زندگی تنها نفس کشیدن بود و تفریح، به دشت و صحرا رفتن . ورزش نیز بازی‌های سنتی بود و فوتبال در زمین خاکی.
🔸میانسالان از فرط بیکاری در کنار ریش سفیدان دیوار مساجد را به کول می‌کشیدند و جوانان برای اندک درآمدی زحمت مهاجرت به آن سوی آب‌ها را به جان می‌خریدند و در شهر خبری از کسب و درآمد نبود
▫️به تازگی مردم با لوله کشی آشنا شده بودند لوله کشی گاز را نمی‌گویم که مردم به نفت گاز می‌گفتند در آن اواخر سیلندر گاز هم آمده بود که گهگاهی به دست مردم می‌رسید .
🔹راستی یادم رفت خیابانی هم بود که چون ماری به دور شهر پیچیده بودو بدون پرداخت غرامت و جایگزین به کسی توسط شهرداری احداث شده بود.
🔸الغرض در این شهر از بودجه دولتی حتی خشتی هم هزینه نشده بود و هرچه بود -که نبود- از همت خودشان بود و تلاش خودشان و یاری خودشان و بس.

▫️آن روز آموزش محدود بود به مکتبخانه ها و چند مدرسه که آموزش‌های ابتدایی را به دانش آموزان ارائه می‌دادند نه خبری از دبیرستان بود و نه خبری از دانشگاه و کل تحصیل کردگان نیز شاید از تعداد انگشتان دست تجاوز نمی‌کرد.

✅اما امروز به لطف وجود نظام اسلامی و خیراندیشان مومن در شهرستان شهر و توابع حدود نود مدرسه در حال خدمت رسانی هستند.
سالیانه بالغ بر ۱۴۰ دانش آموز در شهرها و روستاها موفق به اخذ مدرک دیپلم می‌شوند.
امروز می‌توان گفت در بین افراد لازم التعلیم دیگر فردی محروم از تحصیل وجود ندارد.
دیگر فارغ التحصیلان دانشگاهی را نمی‌توان رصد و شمارش کرد.
تعداد معلمانی که روزگاری تعدادشان به ۱۰ نفر نمی‌رسید امروز در این شهرستان بالغ بر ۳۰۰نفر معلم بومی است.

🔹 اگر روزی پزشکی هندی یا بنگالی در این شهر مشغول طبابت بودند امروز شهرمان گراش بیش از ۵۰ پزشکان بومی متخصص و فوق تخصص و ده ها دکترای علوم انسانی دارد .
تعداد فارغ التحصیلان دوره های تحصیلات تکمیلی در رشته‌های مختلف قابل احساء نیست.
اساتید مختلفی از این شهر و توابع در دانشگاه‌های مختلف شهرهای دیگر، مشغول تدریس و پرورش شاگردان هستند.

🔸روزی در این شهر در فصولی یک روحانی برای اقامه نمازجماعت و حتی نماز میت وجود نداشت ولی امروز حوزه علمیه، سالیان سال است که فعالانه در حال تربیت و پرورش طلاب توانمند و فاضل بوده و جمعی نیز برای ادامه فعالیت‌های علمی به قم عزیمت کرده و در آنجا مشغول تحصیل و گروهی نیز حلقه درس پر رونقی مدیریت می نمایند.

🔹اگر چه اکثر مدارس شهرستان در این برهه نیز خیرساز است و چندان خبری از مدارس دولتی نیست ولی بسیج کردن و به میدان آوردن خیرین و نیکو کاران و به صف کردن انها نیز هنریست که در این نظام رونق و رواج یافته است.