سفر به برزخ از زبان یک گراشی  

               «بخش چهارم»

…
-تا اینکه ماموری که دستم را گرفته بود، مرا کشید و برد منطقه‌ای زیبا و سرسبز (عالم برزخ) پیش رفتگانم.

تابان: گفتید دستم را گرفته بود. شما قشنگ دستش را لمس می کردید؟ یا چیزی مثل روح و جنس لطیف بود؟
– بله. کاملا حس می‌کردم. یعنی خودم از ابتدا بهش گفته بودم که دستم رو بگیر که دل و جرئتم زیاد بشه، چون می ترسیدم.

تابان: همینطور دستش توی دستت بود؟
– بله.دستم را محکم گرفته بود.مرا برد پیش اموات و رفتگان نزدیکم.

تابان: این مرحله عبور مثل تجربه گرهایی که ما از صداوسیما می شنویم در آن مرحله تونل بود؟روح بود؟حرکتش چه جوری بود؟سرعتش عادی بود؟ انتقال به چه شکل بود؟
– خیر، من تونل نورانی و … ندیدم. در یک چشم بهم زدن جایمان عوض می‌شد.

تابان:این واقعه قبلا هم برای کسی تعریف کردید ؟
– نه تعریف نکردم، چون می ترسیدم کسی حرفم را باور نکند یا پذیرشش براشون مشکل باشد
فقط به خانمم گفتم ولی کامل نگفتم.
در عالم جدید اولین کسی که به جا آوردم، پدرم بود،نفر بعدی مادربزرگم بود.با شوق و ذوق پریدم تو بغلشون و اونا را بوسیدم. تمام رفتگانم و بسیاری از دوستانم را دیدم و احوال پرسی کردم.

تابان: خب اینا جای خاصی نشسته بودن یا یکی یکی می رفتی پیششون؟ فضایش چطوری بود؟
– در یک فضای بزرگی همه دور هم نشسته بودند. فضایی واضح و روشن و جذاب بود.همه را با هم و در یک جا دیدمشان.

این مامور بهم گفت که چهار – پنج روز باهاشون بنشین، هرسوالی داری ازشون بپرس.

تابان: اون فضا چه جوری بود؟ کوه بود، بیابون، نخلستان بود، بهار بود، سبز بود؟
– نه کوه و بیابون نبود. یک سالن بی انتها و تر تمیز و روشن بود که همه با هم شاد بودند.

تابان: دیوار داشت؟سقف داشت؟
– من سقف و دیواری را ندیدم . نامحدود بود. جایی بود که همه دور هم نشسته بودن، یهو دیدم که دارند سینی هایی را می آورند و هر سینی جلو یکی از اونا می گذاشتند. خودشون می خوردن ولی به من نمی دادند.
بهم گفتن این براتی است که بستگان براشون خیرات کردند . هرکس در دنیاریک خیراتی بکند، حتی یک خرما،اون جا به امواتشون می رسید.بعضی ها که سینی براشون نمی آوردن ناراحت و خجالت زده می‌شدند . یعنی بستگان براشون خیرات نکرده بودند. خواهش می کنم به فکر اموات باشید و براشون خیرات کنید تا جلو دیگران سرشکسته نشوند.

تابان: داخل آن سینی ها چی بود؟
– نمی دونم. ولی هرچی التماس می کردم به من نمی دادن.گفتند اگه خوردی نمی تونی برگردی، چون که تو قراره برگردی، حق خوردن اینها را نداری.من هم با ولع نگاه می کردم و تاسف می‌خوردم که چطور اینها می‌خورند و شاد و خندان هستند ولی اعتنایی به من نمی کنند. مثل عالم دنیا نبود که غم و غصه باشه.نَفَس که می کشیدند آسایش خیلی عجیبی داشتن. من هم فقط نگاه می کردم.

تابان: قیافه هاشون شبیه همون قیافه هایی بود که تو دنیا بودند ؟
– بله. ولی چهره‌ای نورانی و بشاش داشتند. پدرم از روی عکسش که می دیدم مثل خودش بود.

تابان: در چه سن و سالی بودند؟جوان شده بودند،پیر شده بودند؟
– نه همان شکل بودند ولی سخت و سفت و محکم. مثلا من ۹ سالم بود که مادرِ پدرم از دنیا رفته بود ، هنوز یادمه.مریض بود، ولی آنجا حالش خوب و قبراق بود.

تابان: لباسشون چی بود؟
– همه پوشش داشتند، ولی نوع لباس خاصی توجه ام را جلب نکرد.

تابان: چقدر پیش اقوام ماندی؟
– با حساب خودم ۵-۶ روز با آنها بودم

– تابان: بعد کجا رفتی ؟
– به آن مامور گفتم اینجا همه را دارم می بینم. اما رفقای شهیدم رو نمی‌بینم.اینها کجا هستند؟ می خواهم آنها را هم ببینم. گفت:باشه.اونا جای دیگه هستند، باید ببرمت جای دیگه.. مرا برد جایی که با جای اموات خیلی فرق داشت. اصلا عجیب بود. اولین کسی که باهاش روبرو شدم …….

بخش پنجم 

بخش ششم